Omschrijving
Het Castello Svevo van Brindisi, ook Castello di Terra genoemd, is de grote vesting die Frederik II liet bouwen vlak naast het historische centrum, met uitzicht op de binnenhaven. Massief en streng vertelt het acht eeuwen militaire geschiedenis van de stad.
De oudste kern is een trapeziumvormige binnenplaats, omsloten door hoge muren met zeven torens: de donjon, die als ingang dient, en zes andere, twee ronde, drie vierkante en een vijfhoekige. Rondom loopt de Aragonese ringmuur, lager en dikker, met ronde torens die voor artillerie waren bedoeld.
Frederik II liet het rond 1227 bouwen, in de jaren dat hij in Brindisi verbleef, tussen zijn huwelijk met Isabella van Brienne en zijn vertrek op kruistocht. Er wordt verteld dat er Romeinse stenen voor zijn gebruikt, maar geen enkele opgraving heeft dat bevestigd.
Karel I van Anjou maakte de torens hoger en liet binnen een koninklijk paleis bouwen. Twee eeuwen later voegde Ferdinand I van Napels de nieuwe ringmuur toe en overwelfde hij de oude gracht, waardoor ruimtes ontstonden voor de soldaten en, in tijden van gevaar, voor de bevolking.
In 1496 kwam de stad onder bescherming van Venetië, en een verslag aan de doge beschreef het kasteel als ‘mooi en zeer sterk, het beheerst de stad en de andere kastelen’. Enkele jaren later, tijdens een beleg, vuurden de kanonnen op de belegeraars die de stad waren binnengedrongen, zonder enige consideratie voor de inwoners.
In de negentiende eeuw werd het een strafkolonie en daarna een gevangenis. Sinds 1909 is het van de Italiaanse marine, en tussen september 1943 en februari 1944, toen Brindisi voorlopige hoofdstad van Italië was, woonde koning Victor Emanuel III er.
Het kasteel was gekozen omdat het makkelijk te verdedigen was, niet om de pracht: de vertrekken van de koning werden spartaans ingericht, met het hoogst noodzakelijke. Op 13 juni 2024 vond in de zalen het diner plaats van de staats- en regeringsleiders van de G7.
De oudste kern is een trapeziumvormige binnenplaats, omsloten door hoge muren met zeven torens: de donjon, die als ingang dient, en zes andere, twee ronde, drie vierkante en een vijfhoekige. Rondom loopt de Aragonese ringmuur, lager en dikker, met ronde torens die voor artillerie waren bedoeld.
Frederik II liet het rond 1227 bouwen, in de jaren dat hij in Brindisi verbleef, tussen zijn huwelijk met Isabella van Brienne en zijn vertrek op kruistocht. Er wordt verteld dat er Romeinse stenen voor zijn gebruikt, maar geen enkele opgraving heeft dat bevestigd.
Karel I van Anjou maakte de torens hoger en liet binnen een koninklijk paleis bouwen. Twee eeuwen later voegde Ferdinand I van Napels de nieuwe ringmuur toe en overwelfde hij de oude gracht, waardoor ruimtes ontstonden voor de soldaten en, in tijden van gevaar, voor de bevolking.
In 1496 kwam de stad onder bescherming van Venetië, en een verslag aan de doge beschreef het kasteel als ‘mooi en zeer sterk, het beheerst de stad en de andere kastelen’. Enkele jaren later, tijdens een beleg, vuurden de kanonnen op de belegeraars die de stad waren binnengedrongen, zonder enige consideratie voor de inwoners.
In de negentiende eeuw werd het een strafkolonie en daarna een gevangenis. Sinds 1909 is het van de Italiaanse marine, en tussen september 1943 en februari 1944, toen Brindisi voorlopige hoofdstad van Italië was, woonde koning Victor Emanuel III er.
Het kasteel was gekozen omdat het makkelijk te verdedigen was, niet om de pracht: de vertrekken van de koning werden spartaans ingericht, met het hoogst noodzakelijke. Op 13 juni 2024 vond in de zalen het diner plaats van de staats- en regeringsleiders van de G7.