Omschrijving
De Chiesa del Cristo, ook wel de kerk van de Gekruisigde of van San Domenico genoemd, is een dertiende-eeuwse kerk in het historische centrum van Brindisi. Je herkent haar aan de gevel met strepen van witte en grijze steen, en ze bewaart twee van de opmerkelijkste beschilderde houten beelden uit het middeleeuwse Apulië.
De puntige gevel wisselt lagen lichte en donkere steen af en eindigt bovenaan in een lijst van trapsgewijze boogjes. In het midden zit een groot, rijk versierd roosvenster, het resultaat van een restauratie.
Binnen is er één schip met een houten kapconstructie, afgesloten door een hoge spitse triomfboog. De apsis is klein en jonger, uit de vijftiende eeuw: de oorspronkelijke werd gesloopt om plaats te maken voor de stadsmuren.
Rechts van de ingang zit in een nis de Madonna op de troon, in hout gesneden door een Italiaans-Franse beeldsnijder. Op het hoofdaltaar staat het kruisbeeld, waarschijnlijk van Duitse makelij. Beide zijn uit de dertiende eeuw en behoren tot de opmerkelijkste beschilderde houten beelden uit die eeuw in Apulië.
Tegen de muren staan twee barokke altaren. Het rechter, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, werd in 1640 besteld door Marco Antonio Noguerol, commandant van het Castello a Mare, de vesting die de Aragonezen bouwden op het eiland Sant'Andrea, voor de haven.
De kerk werd in 1232 gebouwd door broeder Nicola Paglia uit Giovinazzo en werd het huis van de dominicanen in Brindisi. Paglia had rechten gestudeerd in Bologna en was juist daar de orde ingetreden, bij de broeders van het klooster in die stad.
Als prior van de Romeinse dominicanenprovincie stichtte hij kloosters in Perugia, Trani, Brindisi, Orvieto en Napels, en paus Gregorius IX droeg hem op de kruistocht naar het Heilige Land te prediken. Hij stierf in 1256 in Perugia, in het klooster dat hij had gesticht, en zijn relieken rusten onder het hoofdaltaar van San Domenico. In 1828 bevestigde de Kerk zijn verering als zalige.
De puntige gevel wisselt lagen lichte en donkere steen af en eindigt bovenaan in een lijst van trapsgewijze boogjes. In het midden zit een groot, rijk versierd roosvenster, het resultaat van een restauratie.
Binnen is er één schip met een houten kapconstructie, afgesloten door een hoge spitse triomfboog. De apsis is klein en jonger, uit de vijftiende eeuw: de oorspronkelijke werd gesloopt om plaats te maken voor de stadsmuren.
Rechts van de ingang zit in een nis de Madonna op de troon, in hout gesneden door een Italiaans-Franse beeldsnijder. Op het hoofdaltaar staat het kruisbeeld, waarschijnlijk van Duitse makelij. Beide zijn uit de dertiende eeuw en behoren tot de opmerkelijkste beschilderde houten beelden uit die eeuw in Apulië.
Tegen de muren staan twee barokke altaren. Het rechter, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, werd in 1640 besteld door Marco Antonio Noguerol, commandant van het Castello a Mare, de vesting die de Aragonezen bouwden op het eiland Sant'Andrea, voor de haven.
De kerk werd in 1232 gebouwd door broeder Nicola Paglia uit Giovinazzo en werd het huis van de dominicanen in Brindisi. Paglia had rechten gestudeerd in Bologna en was juist daar de orde ingetreden, bij de broeders van het klooster in die stad.
Als prior van de Romeinse dominicanenprovincie stichtte hij kloosters in Perugia, Trani, Brindisi, Orvieto en Napels, en paus Gregorius IX droeg hem op de kruistocht naar het Heilige Land te prediken. Hij stierf in 1256 in Perugia, in het klooster dat hij had gesticht, en zijn relieken rusten onder het hoofdaltaar van San Domenico. In 1828 bevestigde de Kerk zijn verering als zalige.