Omschrijving
De San Benedetto is een romaanse kerk in het historische centrum van Brindisi: een sober gebouw uit de elfde eeuw met een massieve klokkentoren, een portaal met gebeeldhouwde draken en een stille kloostergang, het laatste overblijfsel van een oud klooster van benedictinessen.
Rechts verrijst de romaanse klokkentoren, met drielichtvensters en boogfriezen. Op de zijgevel van de kerk, geleed door blinde arcaden, zit het portaal: een omlijsting van gevlochten wilgentenen en een latei met platte figuren van mannen die met draken vechten.
Het interieur heeft de typische vorm van Apulische kerken met koepels in één lijn: het middenschip wordt overdekt door vier kruisgewelven met brede ribben. Van de romaanse kapitelen op de marmeren zuilen is dat op de eerste zuil links het merkwaardigst, met ossen, leeuwen en rammen die met hun koppen aan elkaar vastzitten.
Aan de muur hangt een Aanbidding der herders van de Brindisiaanse schilder Jacopo De Vanis, uit 1570. In de voormalige sacristie, nu een afdeling van het Diocesaan Museum, vallen een Madonna della Neve van beschilderde steen uit het begin van de zestiende eeuw en beelden van papier-maché op.
Van hieruit kom je in de vierkante kloostergang, omgeven door een zuilengang met vierlichtvensters op veelhoekige zuiltjes: sommige kapitelen zijn figuratief en elfde-eeuws, andere vernieuwd. Aan de oostkant zijn resten bewaard van het abtspaleis van Santa Maria Veterana.
Het klooster, gewijd aan juist Santa Maria Veterana, bestond misschien al vóór de elfde eeuw, toen het rijkelijk werd begiftigd door Godfried, graaf van Conversano en heer van Brindisi, en zijn vrouw Sichelgaita.
In de achttiende eeuw bouwden de nonnen een nieuw klooster, dat uiteindelijk de gevel aan het zicht onttrok: het portaal werd toen afgebroken en weer opgebouwd in de zijgevel, waar het nu zit. De benedictinessen vertrokken in 1866, toen de orde werd opgeheven.
Bij de restauratie in de jaren vijftig verdwenen de barokke altaren, die verloren gingen: het interieur ziet er nu uit zoals in de elfde en twaalfde eeuw. Bij opgravingen in de kloostergang kwamen dieper gebouwen uit de Romeinse tijd tevoorschijn.
Rechts verrijst de romaanse klokkentoren, met drielichtvensters en boogfriezen. Op de zijgevel van de kerk, geleed door blinde arcaden, zit het portaal: een omlijsting van gevlochten wilgentenen en een latei met platte figuren van mannen die met draken vechten.
Het interieur heeft de typische vorm van Apulische kerken met koepels in één lijn: het middenschip wordt overdekt door vier kruisgewelven met brede ribben. Van de romaanse kapitelen op de marmeren zuilen is dat op de eerste zuil links het merkwaardigst, met ossen, leeuwen en rammen die met hun koppen aan elkaar vastzitten.
Aan de muur hangt een Aanbidding der herders van de Brindisiaanse schilder Jacopo De Vanis, uit 1570. In de voormalige sacristie, nu een afdeling van het Diocesaan Museum, vallen een Madonna della Neve van beschilderde steen uit het begin van de zestiende eeuw en beelden van papier-maché op.
Van hieruit kom je in de vierkante kloostergang, omgeven door een zuilengang met vierlichtvensters op veelhoekige zuiltjes: sommige kapitelen zijn figuratief en elfde-eeuws, andere vernieuwd. Aan de oostkant zijn resten bewaard van het abtspaleis van Santa Maria Veterana.
Het klooster, gewijd aan juist Santa Maria Veterana, bestond misschien al vóór de elfde eeuw, toen het rijkelijk werd begiftigd door Godfried, graaf van Conversano en heer van Brindisi, en zijn vrouw Sichelgaita.
In de achttiende eeuw bouwden de nonnen een nieuw klooster, dat uiteindelijk de gevel aan het zicht onttrok: het portaal werd toen afgebroken en weer opgebouwd in de zijgevel, waar het nu zit. De benedictinessen vertrokken in 1866, toen de orde werd opgeheven.
Bij de restauratie in de jaren vijftig verdwenen de barokke altaren, die verloren gingen: het interieur ziet er nu uit zoals in de elfde en twaalfde eeuw. Bij opgravingen in de kloostergang kwamen dieper gebouwen uit de Romeinse tijd tevoorschijn.