Omschrijving
De Chiesa di Santa Lucia, gewijd aan de Heilige Drie-eenheid, is een van de oudste parochies van Brindisi, in het historische centrum. Van buiten is ze eenvoudig, met een zadeldakgevel; binnen bewaart ze middeleeuwse fresco's en onder de vloer een beschilderde crypte uit het begin van de dertiende eeuw.
Vroeger was het hele interieur met fresco's bedekt. Daarvan zijn grote fragmenten uit de dertiende en veertiende eeuw over: een Petrus Martelaar met taferelen uit zijn leven en verschillende heiligen ten voeten uit, van wie je er veel maar moeilijk herkent door de hamerslagen in het pleisterwerk.
Op de altaren hangen twee schilderijen om op te zoeken: het doek Het martelaarschap van de heilige Lucia, in 1770 geschilderd door Giovanni Scatigno, en het zestiende-eeuwse veelluik van de Madonna del Dolce Canto.
Het sfeervolste deel is de crypte, uit de eerste jaren van de dertiende eeuw. Vier zuilen met mooie Korinthische kapitelen verdelen haar in drie kleine beuken, en ook hier zijn de wanden met fresco's bedekt.
Onder de geschilderde figuren in de crypte zijn de heilige Nicolaas, de heilige Blasius, Maria Magdalena met het zalfpotje en de apostel Petrus. Een Maagd Kyriotissa toont invloeden van de oosterse kunst, een teken van de banden van Brindisi met de Byzantijnse wereld.
Oorspronkelijk stond naast de kerk een klooster van boetvaardige nonnen, de ‘witte’ genoemd naar de kleur van hun habijt. Ze hoorden bij de Orde van Santa Maria di Valleverde, kwamen uit Acri, en een document vermeldt ze al in 1248.
Het complex ontstond waarschijnlijk in de tijd van Frederik II. In de vijftiende en zestiende eeuw werd de kerk vernieuwd met de bogen die haar nu in drie beuken verdelen en met de zijaltaren; van het klooster is daarentegen geen spoor over.
In de middeleeuwen vormde de buurt rond de kerk de wijk San Toma, een van de drie ‘pittachi’ waarin de stad was verdeeld.
Vroeger was het hele interieur met fresco's bedekt. Daarvan zijn grote fragmenten uit de dertiende en veertiende eeuw over: een Petrus Martelaar met taferelen uit zijn leven en verschillende heiligen ten voeten uit, van wie je er veel maar moeilijk herkent door de hamerslagen in het pleisterwerk.
Op de altaren hangen twee schilderijen om op te zoeken: het doek Het martelaarschap van de heilige Lucia, in 1770 geschilderd door Giovanni Scatigno, en het zestiende-eeuwse veelluik van de Madonna del Dolce Canto.
Het sfeervolste deel is de crypte, uit de eerste jaren van de dertiende eeuw. Vier zuilen met mooie Korinthische kapitelen verdelen haar in drie kleine beuken, en ook hier zijn de wanden met fresco's bedekt.
Onder de geschilderde figuren in de crypte zijn de heilige Nicolaas, de heilige Blasius, Maria Magdalena met het zalfpotje en de apostel Petrus. Een Maagd Kyriotissa toont invloeden van de oosterse kunst, een teken van de banden van Brindisi met de Byzantijnse wereld.
Oorspronkelijk stond naast de kerk een klooster van boetvaardige nonnen, de ‘witte’ genoemd naar de kleur van hun habijt. Ze hoorden bij de Orde van Santa Maria di Valleverde, kwamen uit Acri, en een document vermeldt ze al in 1248.
Het complex ontstond waarschijnlijk in de tijd van Frederik II. In de vijftiende en zestiende eeuw werd de kerk vernieuwd met de bogen die haar nu in drie beuken verdelen en met de zijaltaren; van het klooster is daarentegen geen spoor over.
In de middeleeuwen vormde de buurt rond de kerk de wijk San Toma, een van de drie ‘pittachi’ waarin de stad was verdeeld.