Omschrijving
De Romeinse zuilen zijn het symbool van Brindisi: boven op de verhoging die uitkijkt over de haven staat een marmeren zuil van bijna 19 meter, die alleen overbleef nadat haar tweelingzuil instortte. Al in de veertiende eeuw vormden de twee zuilen het stadswapen.
De overgebleven zuil is van Proconnesisch marmer en 18,74 meter hoog: een voet van meer dan 4 meter, acht op elkaar gestapelde trommels, het kapiteel en, helemaal bovenaan, een laatste blok versierd met drie friezen. Het kapiteel is het mooiste deel: vier godheden en acht tritons tussen acanthusbladeren, met bustes van heidense goden die als telamonen dienen.
Het kapiteel bovenop is een kopie. Het originele kapiteel, weggehaald tijdens de restauratie tussen 1996 en 2002, staat in een zaal van het Palazzo Granafei-Nervegna, een paar stappen verderop, waar je het van dichtbij kunt bekijken.
Op het voetstuk staat een inscriptie die herinnert aan de wederopbouw van de stad door de protospatharios Lupus, waarschijnlijk in de negende eeuw, na de verwoesting door de Saracenen.
Wie ze heeft opgericht, en wanneer, blijft een raadsel. Plaatselijke geschiedschrijvers schreven ze met veel fantasie toe aan Hercules, de vader van de mythische stichter van de stad, aan Sulla of aan Trajanus. De verschillende soorten marmer en de hergebruikte stukken wijzen eerder op een late opstelling, misschien Byzantijns.
Eeuwenlang werd gezegd dat ze het eindpunt van de Via Appia markeerden, maar dat idee komt van achttiende-eeuwse geleerden. Even onwaarschijnlijk is dat ze een vuurtoren waren. Ze kijken uit op de toegang tot de haven en werden opgericht om iets of iemand te eren, misschien met twee bronzen beelden erbovenop.
Men denkt dat de twee zuilen op het San Marcoplein in Venetië, voor de belangrijkste kade van de stad, een middeleeuwse kopie zijn van die van Brindisi.
Op 20 november 1528 stortte na een zware aardbeving een van de twee zuilen in, en de brokstukken bleven meer dan een eeuw op de grond liggen. Toen spaarde de pest van 1657 de Terra d'Otranto, en Lecce wilde zijn beschermheilige, Sint-Orontius, met een monument bedanken.
De burgemeester van Brindisi bood de resten van de omgevallen zuil aan, maar zijn opvolger weigerde, als stem van de inwoners, ze af te staan. Er was een bevel van de onderkoning van Napels nodig, in 1659. In 1666 richtte Giuseppe Zimbalo in Lecce de zuil van Sint-Orontius op, met de bewerkte trommels en het kapiteel uit Brindisi.
Niet missen
• Kapiteel met godheden en tritons.
• Origineel kapiteel in het Palazzo Granafei-Nervegna.
• Inscriptie op het voetstuk.
Wist je dat?
• Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de zuil stuk voor stuk afgebroken, om haar te beschermen tegen de bombardementen.
De overgebleven zuil is van Proconnesisch marmer en 18,74 meter hoog: een voet van meer dan 4 meter, acht op elkaar gestapelde trommels, het kapiteel en, helemaal bovenaan, een laatste blok versierd met drie friezen. Het kapiteel is het mooiste deel: vier godheden en acht tritons tussen acanthusbladeren, met bustes van heidense goden die als telamonen dienen.
Het kapiteel bovenop is een kopie. Het originele kapiteel, weggehaald tijdens de restauratie tussen 1996 en 2002, staat in een zaal van het Palazzo Granafei-Nervegna, een paar stappen verderop, waar je het van dichtbij kunt bekijken.
Op het voetstuk staat een inscriptie die herinnert aan de wederopbouw van de stad door de protospatharios Lupus, waarschijnlijk in de negende eeuw, na de verwoesting door de Saracenen.
Wie ze heeft opgericht, en wanneer, blijft een raadsel. Plaatselijke geschiedschrijvers schreven ze met veel fantasie toe aan Hercules, de vader van de mythische stichter van de stad, aan Sulla of aan Trajanus. De verschillende soorten marmer en de hergebruikte stukken wijzen eerder op een late opstelling, misschien Byzantijns.
Eeuwenlang werd gezegd dat ze het eindpunt van de Via Appia markeerden, maar dat idee komt van achttiende-eeuwse geleerden. Even onwaarschijnlijk is dat ze een vuurtoren waren. Ze kijken uit op de toegang tot de haven en werden opgericht om iets of iemand te eren, misschien met twee bronzen beelden erbovenop.
Men denkt dat de twee zuilen op het San Marcoplein in Venetië, voor de belangrijkste kade van de stad, een middeleeuwse kopie zijn van die van Brindisi.
Op 20 november 1528 stortte na een zware aardbeving een van de twee zuilen in, en de brokstukken bleven meer dan een eeuw op de grond liggen. Toen spaarde de pest van 1657 de Terra d'Otranto, en Lecce wilde zijn beschermheilige, Sint-Orontius, met een monument bedanken.
De burgemeester van Brindisi bood de resten van de omgevallen zuil aan, maar zijn opvolger weigerde, als stem van de inwoners, ze af te staan. Er was een bevel van de onderkoning van Napels nodig, in 1659. In 1666 richtte Giuseppe Zimbalo in Lecce de zuil van Sint-Orontius op, met de bewerkte trommels en het kapiteel uit Brindisi.
Niet missen
• Kapiteel met godheden en tritons.
• Origineel kapiteel in het Palazzo Granafei-Nervegna.
• Inscriptie op het voetstuk.
Wist je dat?
• Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de zuil stuk voor stuk afgebroken, om haar te beschermen tegen de bombardementen.