Omschrijving
Palazzo Granafei-Nervegna is een elegant renaissancepaleis aan de Via Duomo, in het historische centrum van Brindisi, nu een culturele ruimte van de stad. Je komt er vooral om het originele kapiteel van de Romeinse zuilen van dichtbij te zien, dat in een van de zalen staat.
Neem voor je naar binnen gaat de tijd om de gevel te lezen. Kroonlijsten verdelen hem in drie verdiepingen, de ramen zijn allemaal verschillend en vier Latijnse spreuken geven voorbijgangers raad: ‘de wijze vrouw bouwt haar huis, de dwaze breekt het af met eigen handen’, of ‘heb de slaap niet lief, opdat je niet verarmt’.
Boven het portaal prijkt het wapen van de Granafei: een klimmende leeuw die een korenaar vasthoudt. Het is een woordspel op de achternaam, die men afleidde van ‘granum fert’, hij draagt graan.
Het paleis duikt voor het eerst op in een document uit 1565 als het huis van de ‘magnifieke’ Nicolò Granafei. Volgens de familieoverlevering kwamen de Granafei uit Constantinopel, dat ze na de Turkse verovering waren ontvlucht, en verhuisden ze van Oria naar Brindisi.
Een inventaris uit 1749 noemt op de bovenverdieping een salon, de kapel en zelfs een ‘vrouwenkamer’.
In 1862 ging het paleis over naar de broers Luigi en Giuseppe Nervegna, handelaren in olie, graan en wijn. Luigi woonde er al als huurder, en in de koopakte staat dat hij eraan gehecht was geraakt.
Giuseppe Nervegna was een liefhebber van archeologie en oude munten, consul van Duitsland en Brits viceconsul. Hij zette zich ervoor in dat de haven van Brindisi klaar was voor de Valigia delle Indie, de Indische post, en voor de grote internationale handelsroutes.
In 1921 verkochten de erfgenamen het aan de Piccolo Credito Cattolico, en in 1930 kocht de gemeente het, die er tot 1976 de rechtbank in onderbracht. Na decennia van verval werd het gerestaureerd en in 2008 weer voor het publiek geopend, met tentoonstellingszalen en representatieve kantoren van de burgemeester.
Neem voor je naar binnen gaat de tijd om de gevel te lezen. Kroonlijsten verdelen hem in drie verdiepingen, de ramen zijn allemaal verschillend en vier Latijnse spreuken geven voorbijgangers raad: ‘de wijze vrouw bouwt haar huis, de dwaze breekt het af met eigen handen’, of ‘heb de slaap niet lief, opdat je niet verarmt’.
Boven het portaal prijkt het wapen van de Granafei: een klimmende leeuw die een korenaar vasthoudt. Het is een woordspel op de achternaam, die men afleidde van ‘granum fert’, hij draagt graan.
Het paleis duikt voor het eerst op in een document uit 1565 als het huis van de ‘magnifieke’ Nicolò Granafei. Volgens de familieoverlevering kwamen de Granafei uit Constantinopel, dat ze na de Turkse verovering waren ontvlucht, en verhuisden ze van Oria naar Brindisi.
Een inventaris uit 1749 noemt op de bovenverdieping een salon, de kapel en zelfs een ‘vrouwenkamer’.
In 1862 ging het paleis over naar de broers Luigi en Giuseppe Nervegna, handelaren in olie, graan en wijn. Luigi woonde er al als huurder, en in de koopakte staat dat hij eraan gehecht was geraakt.
Giuseppe Nervegna was een liefhebber van archeologie en oude munten, consul van Duitsland en Brits viceconsul. Hij zette zich ervoor in dat de haven van Brindisi klaar was voor de Valigia delle Indie, de Indische post, en voor de grote internationale handelsroutes.
In 1921 verkochten de erfgenamen het aan de Piccolo Credito Cattolico, en in 1930 kocht de gemeente het, die er tot 1976 de rechtbank in onderbracht. Na decennia van verval werd het gerestaureerd en in 2008 weer voor het publiek geopend, met tentoonstellingszalen en representatieve kantoren van de burgemeester.