Opis
Castello Alfonsino, zwany też Castello Rosso lub Castello di Mare, to twierdza na wyspie Sant'Andrea, u wejścia do portu w Brindisi. Nazwa Castello Rosso („Czerwony Zamek”) pochodzi od cynobrowej barwy bloków carparo: powstał jako placówka strzegąca portu i ze wszystkich stron otacza go morze.
Najstarsza część, z XV wieku, dostosowuje się do nieregularnego kształtu skały. Wewnątrz znajduje się sala z umywalnią o kamiennych ościeżach datowaną na 1527 rok; na zewnątrz dwa bastiony, okrągły od strony lądu i trójkątny od strony otwartego morza.
Najciekawszym szczegółem jest mały port wewnętrzny, do którego prowadzi łuk otwarty w murach. Z jednej strony stoi zamek aragoński ze swoim portalem; z drugiej Forte a mare, z portalem ozdobionym herbami i datą 1609.
Zamek zawdzięcza nazwę Alfonsowi Aragońskiemu, księciu Kalabrii. W 1481 roku jego ojciec, Ferdynand I, król Neapolu, postanowił zbudować wieżę strzegącą portu, a wzniósł ją właśnie Alfons. Wcześniej na wyspie stało opactwo benedyktyńskie pod wezwaniem św. Andrzeja, opuszczone w późnym średniowieczu: zostało po nim kilka kapiteli, przechowywanych w Muzeum Archeologicznym Ribezzo.
Budowa Forte a mare trwała 46 lat, od 1558 do 1604 roku, za panowania Filipa II Hiszpańskiego: mury i bastiony zamknęły większą część wyspy, a przekop w skale posłużył za fosę.
W 1529 roku szesnaście weneckich galer próbowało go zaatakować i zostało zaskoczonych przez dopiero co zainstalowaną artylerię. W 1799 roku Francuzi oblegali tu kontrrewolucjonistę Francesca Boccheciampe.
Później wyspa przez długi czas była lazaretem, a potem bazą Marynarki Wojennej, aż w 1984 roku sztorm poważnie uszkodził mury.
Po długiej restauracji kompleks jest od 2021 roku otwarty dla zwiedzających i na wydarzenia kulturalne. Wyspę łączy z brzegiem grobla, a dwa inne falochrony zwężają wejście do portu do 250 metrów.
Najstarsza część, z XV wieku, dostosowuje się do nieregularnego kształtu skały. Wewnątrz znajduje się sala z umywalnią o kamiennych ościeżach datowaną na 1527 rok; na zewnątrz dwa bastiony, okrągły od strony lądu i trójkątny od strony otwartego morza.
Najciekawszym szczegółem jest mały port wewnętrzny, do którego prowadzi łuk otwarty w murach. Z jednej strony stoi zamek aragoński ze swoim portalem; z drugiej Forte a mare, z portalem ozdobionym herbami i datą 1609.
Zamek zawdzięcza nazwę Alfonsowi Aragońskiemu, księciu Kalabrii. W 1481 roku jego ojciec, Ferdynand I, król Neapolu, postanowił zbudować wieżę strzegącą portu, a wzniósł ją właśnie Alfons. Wcześniej na wyspie stało opactwo benedyktyńskie pod wezwaniem św. Andrzeja, opuszczone w późnym średniowieczu: zostało po nim kilka kapiteli, przechowywanych w Muzeum Archeologicznym Ribezzo.
Budowa Forte a mare trwała 46 lat, od 1558 do 1604 roku, za panowania Filipa II Hiszpańskiego: mury i bastiony zamknęły większą część wyspy, a przekop w skale posłużył za fosę.
W 1529 roku szesnaście weneckich galer próbowało go zaatakować i zostało zaskoczonych przez dopiero co zainstalowaną artylerię. W 1799 roku Francuzi oblegali tu kontrrewolucjonistę Francesca Boccheciampe.
Później wyspa przez długi czas była lazaretem, a potem bazą Marynarki Wojennej, aż w 1984 roku sztorm poważnie uszkodził mury.
Po długiej restauracji kompleks jest od 2021 roku otwarty dla zwiedzających i na wydarzenia kulturalne. Wyspę łączy z brzegiem grobla, a dwa inne falochrony zwężają wejście do portu do 250 metrów.