Opis
Zamek Szwabski w Brindisi, zwany też Castello di Terra, to wielka twierdza wzniesiona z woli Fryderyka II tuż przy starym mieście, z widokiem na port wewnętrzny. Masywny i surowy, opowiada osiem wieków wojskowej historii miasta.
Najstarszą częścią jest dziedziniec w kształcie trapezu, zamknięty wysokimi murami z siedmioma wieżami: donżonem, który służy za wejście, i sześcioma innymi, dwiema okrągłymi, trzema kwadratowymi i jedną pięciokątną. Dookoła biegnie pierścień aragoński, niższy i grubszy, z okrągłymi basztami przystosowanymi do artylerii.
Fryderyk II kazał go zbudować około 1227 roku, w latach, gdy przebywał w Brindisi, między ślubem z Izabelą z Brienne a wyruszeniem na krucjatę. Mówi się, że użyto do budowy rzymskich kamieni, ale żadne wykopaliska tego nie potwierdziły.
Karol I Andegaweński podwyższył wieże i kazał zbudować wewnątrz pałac królewski. Dwa wieki później Ferdynand I Neapolitański dodał nowy pierścień murów i przykrył sklepieniami dawną fosę, tworząc pomieszczenia dla żołnierzy, a w razie zagrożenia także dla ludności.
W 1496 roku miasto przeszło pod opiekę Wenecji, a raport dla doży opisywał zamek jako „piękny i niezwykle silny, panujący nad miastem i innymi zamkami”. Kilka lat później, podczas oblężenia, jego działa ostrzeliwały oblegających, którzy wdarli się do miasta, nie bacząc na mieszkańców.
W XIX wieku stał się ciężkim więzieniem, a potem zakładem karnym. Od 1909 roku należy do Marynarki Wojennej, a od września 1943 do lutego 1944 roku, gdy Brindisi było tymczasową stolicą Włoch, był rezydencją króla Wiktora Emanuela III.
Zamek wybrano dlatego, że łatwo było go bronić, a nie ze względu na wystrój: pokoje króla urządzono po spartańsku, tylko w to, co niezbędne. 13 czerwca 2024 roku w jego salach odbyła się kolacja szefów państw i rządów G7.
Najstarszą częścią jest dziedziniec w kształcie trapezu, zamknięty wysokimi murami z siedmioma wieżami: donżonem, który służy za wejście, i sześcioma innymi, dwiema okrągłymi, trzema kwadratowymi i jedną pięciokątną. Dookoła biegnie pierścień aragoński, niższy i grubszy, z okrągłymi basztami przystosowanymi do artylerii.
Fryderyk II kazał go zbudować około 1227 roku, w latach, gdy przebywał w Brindisi, między ślubem z Izabelą z Brienne a wyruszeniem na krucjatę. Mówi się, że użyto do budowy rzymskich kamieni, ale żadne wykopaliska tego nie potwierdziły.
Karol I Andegaweński podwyższył wieże i kazał zbudować wewnątrz pałac królewski. Dwa wieki później Ferdynand I Neapolitański dodał nowy pierścień murów i przykrył sklepieniami dawną fosę, tworząc pomieszczenia dla żołnierzy, a w razie zagrożenia także dla ludności.
W 1496 roku miasto przeszło pod opiekę Wenecji, a raport dla doży opisywał zamek jako „piękny i niezwykle silny, panujący nad miastem i innymi zamkami”. Kilka lat później, podczas oblężenia, jego działa ostrzeliwały oblegających, którzy wdarli się do miasta, nie bacząc na mieszkańców.
W XIX wieku stał się ciężkim więzieniem, a potem zakładem karnym. Od 1909 roku należy do Marynarki Wojennej, a od września 1943 do lutego 1944 roku, gdy Brindisi było tymczasową stolicą Włoch, był rezydencją króla Wiktora Emanuela III.
Zamek wybrano dlatego, że łatwo było go bronić, a nie ze względu na wystrój: pokoje króla urządzono po spartańsku, tylko w to, co niezbędne. 13 czerwca 2024 roku w jego salach odbyła się kolacja szefów państw i rządów G7.