Opis
Chiesa del Cristo, zwany też kościołem Ukrzyżowanego lub św. Dominika, to XIII-wieczny kościół w historycznym centrum Brindisi. Łatwo go rozpoznać po fasadzie w pasy z białego i szarego kamienia, a kryje dwie z najcenniejszych malowanych rzeźb drewnianych średniowiecznej Apulii.
Zwieńczona szczytem fasada przeplata warstwy jasnego i ciemnego kamienia, a u góry kończy się gzymsem z schodkowych łuczków. Pośrodku otwiera się wielka, bogato zdobiona rozeta, efekt restauracji.
Wnętrze ma jedną nawę z drewnianym dachem na więźbie, zamkniętą wysokim, ostrołukowym łukiem tęczowym. Absyda jest niewielka i późniejsza, z XV wieku: pierwotną zburzono, by zrobić miejsce dla murów miejskich.
Na prawo od wejścia, we wnęce, siedzi Madonna na tronie, wyrzeźbiona w drewnie przez włosko-francuskiego snycerza. W ołtarzu głównym znajduje się krucyfiks, prawdopodobnie dzieło sztuki niemieckiej. Oba pochodzą z XIII wieku i należą do najcenniejszych malowanych rzeźb drewnianych tego stulecia w Apulii.
Na ścianach stoją dwa barokowe ołtarze. Prawy, poświęcony Matce Bożej Różańcowej, ufundował w 1640 roku Marco Antonio Noguerol, komendant Castello a Mare, twierdzy wzniesionej przez Aragończyków na wyspie Sant'Andrea, naprzeciw portu.
Kościół zbudował w 1232 roku brat Nicola Paglia z Giovinazzo i stał się on siedzibą dominikanów w Brindisi. Paglia studiował prawo w Bolonii i właśnie tam wstąpił do zakonu, wśród braci tamtejszego klasztoru.
Jako przeor rzymskiej prowincji dominikańskiej zakładał klasztory w Perugii, Trani, Brindisi, Orvieto i Neapolu, a papież Grzegorz IX powierzył mu głoszenie krucjaty do Ziemi Świętej. Zmarł w 1256 roku w Perugii, w założonym przez siebie klasztorze, a jego relikwie spoczywają pod ołtarzem głównym kościoła San Domenico. W 1828 roku Kościół zatwierdził jego kult jako błogosławionego.
Zwieńczona szczytem fasada przeplata warstwy jasnego i ciemnego kamienia, a u góry kończy się gzymsem z schodkowych łuczków. Pośrodku otwiera się wielka, bogato zdobiona rozeta, efekt restauracji.
Wnętrze ma jedną nawę z drewnianym dachem na więźbie, zamkniętą wysokim, ostrołukowym łukiem tęczowym. Absyda jest niewielka i późniejsza, z XV wieku: pierwotną zburzono, by zrobić miejsce dla murów miejskich.
Na prawo od wejścia, we wnęce, siedzi Madonna na tronie, wyrzeźbiona w drewnie przez włosko-francuskiego snycerza. W ołtarzu głównym znajduje się krucyfiks, prawdopodobnie dzieło sztuki niemieckiej. Oba pochodzą z XIII wieku i należą do najcenniejszych malowanych rzeźb drewnianych tego stulecia w Apulii.
Na ścianach stoją dwa barokowe ołtarze. Prawy, poświęcony Matce Bożej Różańcowej, ufundował w 1640 roku Marco Antonio Noguerol, komendant Castello a Mare, twierdzy wzniesionej przez Aragończyków na wyspie Sant'Andrea, naprzeciw portu.
Kościół zbudował w 1232 roku brat Nicola Paglia z Giovinazzo i stał się on siedzibą dominikanów w Brindisi. Paglia studiował prawo w Bolonii i właśnie tam wstąpił do zakonu, wśród braci tamtejszego klasztoru.
Jako przeor rzymskiej prowincji dominikańskiej zakładał klasztory w Perugii, Trani, Brindisi, Orvieto i Neapolu, a papież Grzegorz IX powierzył mu głoszenie krucjaty do Ziemi Świętej. Zmarł w 1256 roku w Perugii, w założonym przez siebie klasztorze, a jego relikwie spoczywają pod ołtarzem głównym kościoła San Domenico. W 1828 roku Kościół zatwierdził jego kult jako błogosławionego.