Opis
Kościół San Benedetto to romański kościół na starym mieście w Brindisi: surowa budowla z XI wieku z masywną dzwonnicą, portalem rzeźbionym w smoki i cichym krużgankiem, ostatnią pozostałością dawnego klasztoru benedyktynek.
Po prawej stronie wznosi się romańska dzwonnica z triforiami i łukami. Na boku kościoła, rytmicznie podzielonym ślepymi arkadami, znajduje się portal: obramienie z plecionki wikliny i nadproże z płaskimi postaciami ludzi walczących ze smokami.
Wnętrze ma kształt typowy dla apulijskich kościołów z kopułami ustawionymi w osi: nawę główną nakrywają cztery sklepienia krzyżowe z szerokimi żebrami. Spośród romańskich kapiteli marmurowych kolumn najciekawszy jest ten na pierwszej kolumnie po lewej, z wołami, lwami i baranami połączonymi głowami.
Na ścianach wisi Pokłon pasterzy pędzla brindyzyjskiego malarza Jacopa De Vanisa z 1570 roku. W dawnej zakrystii, dziś części Muzeum Diecezjalnego, wyróżniają się Matka Boża Śnieżna z malowanego kamienia z początku XVI wieku i posągi z papier-mâché.
Stąd wchodzi się do kwadratowego krużganka, otoczonego portykiem z czterodzielnymi oknami na wielobocznych kolumienkach: niektóre kapitele są figuralne i pochodzą z XI wieku, inne odtworzono. Po stronie wschodniej zachowały się resztki pałacu opackiego Santa Maria Veterana.
Klasztor, poświęcony właśnie Santa Maria Veterana, istniał być może już przed XI wiekiem, kiedy hojnie obdarowali go Gotfryd, hrabia Conversano i pan Brindisi, oraz jego żona Sichelgaita.
W XVIII wieku zakonnice zbudowały nowy klasztor, który w końcu zasłonił fasadę: portal został wtedy rozebrany i ponownie złożony na boku kościoła, gdzie znajduje się dziś. Benedyktynki odeszły w 1866 roku, gdy zakon został skasowany.
Restauracja z lat 50. XX wieku usunęła barokowe ołtarze, które się rozproszyły: wnętrze wygląda dziś tak jak w XI–XII wieku. Wykopaliska w krużganku odsłoniły, głębiej, budowle z czasów rzymskich.
Po prawej stronie wznosi się romańska dzwonnica z triforiami i łukami. Na boku kościoła, rytmicznie podzielonym ślepymi arkadami, znajduje się portal: obramienie z plecionki wikliny i nadproże z płaskimi postaciami ludzi walczących ze smokami.
Wnętrze ma kształt typowy dla apulijskich kościołów z kopułami ustawionymi w osi: nawę główną nakrywają cztery sklepienia krzyżowe z szerokimi żebrami. Spośród romańskich kapiteli marmurowych kolumn najciekawszy jest ten na pierwszej kolumnie po lewej, z wołami, lwami i baranami połączonymi głowami.
Na ścianach wisi Pokłon pasterzy pędzla brindyzyjskiego malarza Jacopa De Vanisa z 1570 roku. W dawnej zakrystii, dziś części Muzeum Diecezjalnego, wyróżniają się Matka Boża Śnieżna z malowanego kamienia z początku XVI wieku i posągi z papier-mâché.
Stąd wchodzi się do kwadratowego krużganka, otoczonego portykiem z czterodzielnymi oknami na wielobocznych kolumienkach: niektóre kapitele są figuralne i pochodzą z XI wieku, inne odtworzono. Po stronie wschodniej zachowały się resztki pałacu opackiego Santa Maria Veterana.
Klasztor, poświęcony właśnie Santa Maria Veterana, istniał być może już przed XI wiekiem, kiedy hojnie obdarowali go Gotfryd, hrabia Conversano i pan Brindisi, oraz jego żona Sichelgaita.
W XVIII wieku zakonnice zbudowały nowy klasztor, który w końcu zasłonił fasadę: portal został wtedy rozebrany i ponownie złożony na boku kościoła, gdzie znajduje się dziś. Benedyktynki odeszły w 1866 roku, gdy zakon został skasowany.
Restauracja z lat 50. XX wieku usunęła barokowe ołtarze, które się rozproszyły: wnętrze wygląda dziś tak jak w XI–XII wieku. Wykopaliska w krużganku odsłoniły, głębiej, budowle z czasów rzymskich.