Opis
Kościół św. Łucji, poświęcony Trójcy Przenajświętszej, to jedna z najstarszych parafii Brindisi, w historycznym centrum. Z zewnątrz jest prosty, z dwuspadową fasadą; wewnątrz kryje średniowieczne freski, a pod posadzką malowaną kryptę z początku XIII wieku.
Niegdyś całe wnętrze pokrywały freski. Zachowały się z nich duże fragmenty z XIII i XIV wieku: św. Piotr Męczennik ze scenami ze swojego życia i kilku świętych w całej postaci, z których wielu trudno rozpoznać przez ślady uderzeń młotkiem w tynk.
Na ołtarzach warto poszukać dwóch obrazów: płótna Męczeństwo św. Łucji, namalowanego przez Giovanniego Scatigno w 1770 roku, oraz XVI-wiecznego poliptyku Madonny del Dolce Canto.
Najbardziej urokliwa jest krypta z pierwszych lat XIII wieku. Cztery kolumny z pięknymi korynckimi kapitelami dzielą ją na trzy małe nawy, a i tu ściany pokrywają freski.
Wśród postaci namalowanych w krypcie są św. Mikołaj, św. Błażej, Maria Magdalena z naczyniem z wonnościami i św. Piotr Apostoł. Maryja Kyriotissa zdradza wpływy sztuki wschodniej, znak związków Brindisi ze światem bizantyńskim.
Pierwotnie obok kościoła stał klasztor sióstr pokutnic, zwanych „białymi” od koloru habitu. Należały do Zakonu Santa Maria di Valleverde, przybyły z Acri, a dokument wspomina je już w 1248 roku.
Zespół powstał prawdopodobnie za czasów Fryderyka II. Na przełomie XV i XVI wieku kościół przebudowano, dodając łuki, które dziś dzielą go na trzy nawy, oraz boczne ołtarze; po klasztorze natomiast nie został żaden ślad.
W średniowieczu okolica kościoła tworzyła dzielnicę San Toma, jeden z trzech „pittachi”, na które dzielono miasto.
Niegdyś całe wnętrze pokrywały freski. Zachowały się z nich duże fragmenty z XIII i XIV wieku: św. Piotr Męczennik ze scenami ze swojego życia i kilku świętych w całej postaci, z których wielu trudno rozpoznać przez ślady uderzeń młotkiem w tynk.
Na ołtarzach warto poszukać dwóch obrazów: płótna Męczeństwo św. Łucji, namalowanego przez Giovanniego Scatigno w 1770 roku, oraz XVI-wiecznego poliptyku Madonny del Dolce Canto.
Najbardziej urokliwa jest krypta z pierwszych lat XIII wieku. Cztery kolumny z pięknymi korynckimi kapitelami dzielą ją na trzy małe nawy, a i tu ściany pokrywają freski.
Wśród postaci namalowanych w krypcie są św. Mikołaj, św. Błażej, Maria Magdalena z naczyniem z wonnościami i św. Piotr Apostoł. Maryja Kyriotissa zdradza wpływy sztuki wschodniej, znak związków Brindisi ze światem bizantyńskim.
Pierwotnie obok kościoła stał klasztor sióstr pokutnic, zwanych „białymi” od koloru habitu. Należały do Zakonu Santa Maria di Valleverde, przybyły z Acri, a dokument wspomina je już w 1248 roku.
Zespół powstał prawdopodobnie za czasów Fryderyka II. Na przełomie XV i XVI wieku kościół przebudowano, dodając łuki, które dziś dzielą go na trzy nawy, oraz boczne ołtarze; po klasztorze natomiast nie został żaden ślad.
W średniowieczu okolica kościoła tworzyła dzielnicę San Toma, jeden z trzech „pittachi”, na które dzielono miasto.