Opis
Fontanna De Torres to monumentalna fontanna na Piazza della Vittoria, głównym placu Brindisi. Zbudowana w 1618 roku, by dać wodę miastu nękanemu przez epidemie, jest małym pomnikiem hiszpańskiego gubernatora i dawnych rzymskich akweduktów.
Składa się z dwóch marmurowych basenów: duży, na dole, zbiera wodę tryskającą z mniejszej górnej czaszy. Ta ostatnia powstała jako chrzcielnica: w średniowieczu chrzczono w niej przez zanurzenie, a potem wykorzystano ją ponownie w fontannie.
Na fontannie łacińska inskrypcja sławi gubernatora De Torresa, króla Hiszpanii Filipa III i wicekróla Neapolu, księcia Osuny. Przypomina też szkody wyrządzone akweduktom przez Wilhelma I Złego, normańskiego króla.
W XVII wieku plac był podzielony na dwie części: plac szlachty, z Sedile i wieżą zegarową, które zostały zburzone, i plac pospólstwa, gdzie odbywał się targ żywności. Fontanna stała na tym drugim i służyła głównie sprzedawcom.
Latem 1617 i 1618 roku Brindisi nawiedziły epidemie, które pochłonęły wiele ofiar, zwłaszcza wśród stacjonujących w mieście hiszpańskich żołnierzy. Po wodę trzeba było chodzić aż do baszty San Giorgio, gdzie przebiegał antyczny akwedukt.
Gubernator, hiszpański kapitan Pedro Aloysio de Torres, postanowił wtedy doprowadzić wodę do miasta, przywracając do działania rzymskie kanały, i kazał zbudować trzy fontanny: ta była najważniejsza, bo położona najbardziej centralnie.
Płacić mieli zamożni mieszczanie, każdy według swoich możliwości. Gubernator kazał wypisać na murach ich domów należną kwotę, obliczoną na podstawie zarobków robotników.
W marcu 1715 roku, z braku konserwacji, fontanna przestała dawać wodę. Burmistrz Stanislao Monticelli kazał ją naprawić i 26 października tego roku woda znów trysnęła.
Składa się z dwóch marmurowych basenów: duży, na dole, zbiera wodę tryskającą z mniejszej górnej czaszy. Ta ostatnia powstała jako chrzcielnica: w średniowieczu chrzczono w niej przez zanurzenie, a potem wykorzystano ją ponownie w fontannie.
Na fontannie łacińska inskrypcja sławi gubernatora De Torresa, króla Hiszpanii Filipa III i wicekróla Neapolu, księcia Osuny. Przypomina też szkody wyrządzone akweduktom przez Wilhelma I Złego, normańskiego króla.
W XVII wieku plac był podzielony na dwie części: plac szlachty, z Sedile i wieżą zegarową, które zostały zburzone, i plac pospólstwa, gdzie odbywał się targ żywności. Fontanna stała na tym drugim i służyła głównie sprzedawcom.
Latem 1617 i 1618 roku Brindisi nawiedziły epidemie, które pochłonęły wiele ofiar, zwłaszcza wśród stacjonujących w mieście hiszpańskich żołnierzy. Po wodę trzeba było chodzić aż do baszty San Giorgio, gdzie przebiegał antyczny akwedukt.
Gubernator, hiszpański kapitan Pedro Aloysio de Torres, postanowił wtedy doprowadzić wodę do miasta, przywracając do działania rzymskie kanały, i kazał zbudować trzy fontanny: ta była najważniejsza, bo położona najbardziej centralnie.
Płacić mieli zamożni mieszczanie, każdy według swoich możliwości. Gubernator kazał wypisać na murach ich domów należną kwotę, obliczoną na podstawie zarobków robotników.
W marcu 1715 roku, z braku konserwacji, fontanna przestała dawać wodę. Burmistrz Stanislao Monticelli kazał ją naprawić i 26 października tego roku woda znów trysnęła.