Opis
Fontanna Tankreda (Fontana Tancredi), zwana też Fonte Grande, to monumentalna średniowieczna fontanna u bram Brindisi, na trasie dawnej Via Traiana, dziś drogi prowincjonalnej do San Vito, tuż przed wjazdem do miasta. Kazał ją zbudować normański król na ślub syna, a przez stulecia poiła podróżnych, zwierzęta i ogrody.
Ma dwie loggie przykryte kopułkami o neomauretańskim wyglądzie oraz długi prostokątny basen, z którego piły konie i zwierzęta pociągowe przybywające do miasta. Na fontannie znajdują się herby Brindisi, Karola V i gubernatora Ferrantego Loffreda oraz dwie łacińskie inskrypcje, dziś słabo czytelne.
Uważa się, że fontanna istniała tu już w czasach rzymskich. Obecna powstała w 1192 roku z woli Tankreda, hrabiego Lecce i ostatniego normańskiego króla Sycylii, z okazji ślubu jego syna Rogera z księżniczką Ireną Angeliną.
Panna młoda była córką cesarza bizantyńskiego Izaaka II, a ślub odbył się w katedrze w Brindisi. Pierwsza inskrypcja oddaje cześć obu królom, ojcu i synowi: Tankred niedawno uczynił Rogera współwładcą.
W 1540 roku Ferrante Loffredo, gubernator Ziemi Otranto, odnowił fontannę wraz z końcowym odcinkiem drogi. Druga inskrypcja zwracała się wprost do wędrowca z krótkim wezwaniem, „sta, bibe et propera”: zatrzymaj się, napij i ruszaj szybko dalej.
Woda była obfita i bardzo czysta: lekarze i znawcy uważali ją za najlepszą w mieście i okolicy, korzystali z niej także chorzy. Nawadniała ponadto ogrody i sady na tym odcinku wybrzeża.
W 1828 roku kolejna restauracja prawdopodobnie powiększyła fontannę. Rycina Antoine'a-Laurenta Castellana z 1797 roku pokazuje loggie z dachami w kształcie piramid: dzisiejsze kopułki mogły powstać właśnie podczas prac w XIX wieku.
Ma dwie loggie przykryte kopułkami o neomauretańskim wyglądzie oraz długi prostokątny basen, z którego piły konie i zwierzęta pociągowe przybywające do miasta. Na fontannie znajdują się herby Brindisi, Karola V i gubernatora Ferrantego Loffreda oraz dwie łacińskie inskrypcje, dziś słabo czytelne.
Uważa się, że fontanna istniała tu już w czasach rzymskich. Obecna powstała w 1192 roku z woli Tankreda, hrabiego Lecce i ostatniego normańskiego króla Sycylii, z okazji ślubu jego syna Rogera z księżniczką Ireną Angeliną.
Panna młoda była córką cesarza bizantyńskiego Izaaka II, a ślub odbył się w katedrze w Brindisi. Pierwsza inskrypcja oddaje cześć obu królom, ojcu i synowi: Tankred niedawno uczynił Rogera współwładcą.
W 1540 roku Ferrante Loffredo, gubernator Ziemi Otranto, odnowił fontannę wraz z końcowym odcinkiem drogi. Druga inskrypcja zwracała się wprost do wędrowca z krótkim wezwaniem, „sta, bibe et propera”: zatrzymaj się, napij i ruszaj szybko dalej.
Woda była obfita i bardzo czysta: lekarze i znawcy uważali ją za najlepszą w mieście i okolicy, korzystali z niej także chorzy. Nawadniała ponadto ogrody i sady na tym odcinku wybrzeża.
W 1828 roku kolejna restauracja prawdopodobnie powiększyła fontannę. Rycina Antoine'a-Laurenta Castellana z 1797 roku pokazuje loggie z dachami w kształcie piramid: dzisiejsze kopułki mogły powstać właśnie podczas prac w XIX wieku.