Opis
Mury Brindisi to pozostałości obwarowań, które przez stulecia broniły miasta: bramy, bastiony i baszty rozsiane wśród domów historycznego centrum. Swój ślad zostawili na nich Messapowie, Rzymianie, Staufowie, Aragończycy i Hiszpanie, a niektóre odcinki można wciąż zwiedzać.
Najpotężniejsze fragmenty znajdują się od strony lądu. Porta Mesagne, zwana też Porta Napoli, to najstarsza brama: zbudować ją kazał Fryderyk II, a ukończono ją w 1243 roku. Obok stoi pięcioboczny Bastion Karola V, który na narożniku nosi herby cesarza i wicekróla Neapolu.
Porta Lecce, druga brama miasta, powstała z woli Ferdynanda Aragońskiego i została ukończona w 1464 roku. Widnieją na niej trzy herby: Brindisi, Karola V i, pośrodku, jego inżyniera wojskowego Ferdinanda Alarcóna.
Torrione dell'Inferno z 1484 roku to okrągła baszta połączona z Castello Svevo kurtyną, niegdyś zwieńczoną blankami, która przetrwała niemal nietknięta. Nazwa („piekielna baszta”) pochodzi prawdopodobnie od czterdziestu dział, które czyniły ją groźną. Jest też pięcioboczny Bastion San Giacomo, w którym odbywają się wystawy i konferencje.
Pierwszy pierścień murów wznieśli Messapowie; Rzymianie i Bizantyjczycy go wzmocnili, Longobardowie zniszczyli. Fryderyk II zaplanował nowe mury dla miasta, które rozrosło się w stronę zatoki Seno di Levante, ale projekt pozostał niedokończony.
Strach przed Turkami, który wzrósł po zdobyciu Otranto, skłonił Aragończyków do budowy nowych umocnień na przełomie XV i XVI wieku. Gdy pojawiła się nowoczesna artyleria, Karol V wysłał Alarcóna, by je przebudował: Brindisi stało się tak trudne do zdobycia, że w 1537 roku Turcy zrezygnowali z najazdu.
W XVIII wieku mury i bramy służyły już tylko do pobierania ceł od towarów, a w 1776 roku Andrea Pigonati kazał zburzyć kilka ich odcinków podczas prac w porcie. Hiszpańska mapa z 1739 roku zachowała nazwy zaginionych bastionów: Arruinado, czyli „zrujnowany”, i Escorciatore, „rzeźnik”.
Najpotężniejsze fragmenty znajdują się od strony lądu. Porta Mesagne, zwana też Porta Napoli, to najstarsza brama: zbudować ją kazał Fryderyk II, a ukończono ją w 1243 roku. Obok stoi pięcioboczny Bastion Karola V, który na narożniku nosi herby cesarza i wicekróla Neapolu.
Porta Lecce, druga brama miasta, powstała z woli Ferdynanda Aragońskiego i została ukończona w 1464 roku. Widnieją na niej trzy herby: Brindisi, Karola V i, pośrodku, jego inżyniera wojskowego Ferdinanda Alarcóna.
Torrione dell'Inferno z 1484 roku to okrągła baszta połączona z Castello Svevo kurtyną, niegdyś zwieńczoną blankami, która przetrwała niemal nietknięta. Nazwa („piekielna baszta”) pochodzi prawdopodobnie od czterdziestu dział, które czyniły ją groźną. Jest też pięcioboczny Bastion San Giacomo, w którym odbywają się wystawy i konferencje.
Pierwszy pierścień murów wznieśli Messapowie; Rzymianie i Bizantyjczycy go wzmocnili, Longobardowie zniszczyli. Fryderyk II zaplanował nowe mury dla miasta, które rozrosło się w stronę zatoki Seno di Levante, ale projekt pozostał niedokończony.
Strach przed Turkami, który wzrósł po zdobyciu Otranto, skłonił Aragończyków do budowy nowych umocnień na przełomie XV i XVI wieku. Gdy pojawiła się nowoczesna artyleria, Karol V wysłał Alarcóna, by je przebudował: Brindisi stało się tak trudne do zdobycia, że w 1537 roku Turcy zrezygnowali z najazdu.
W XVIII wieku mury i bramy służyły już tylko do pobierania ceł od towarów, a w 1776 roku Andrea Pigonati kazał zburzyć kilka ich odcinków podczas prac w porcie. Hiszpańska mapa z 1739 roku zachowała nazwy zaginionych bastionów: Arruinado, czyli „zrujnowany”, i Escorciatore, „rzeźnik”.