Opis
Palazzo Granafei-Nervegna to elegancki renesansowy pałac przy via Duomo, na starym mieście w Brindisi, dziś miejska przestrzeń kulturalna. Przychodzi się tu przede wszystkim, by z bliska zobaczyć oryginalny kapitel Kolumn Rzymskich, wystawiony w jednej z sal.
Zanim wejdziesz, warto przyjrzeć się fasadzie. Gzymsy dzielą ją na trzy kondygnacje, każde okno jest inne, a cztery maksymy po łacinie udzielają rad przechodniom: „mądra kobieta buduje swój dom, a głupia własnymi rękami go burzy” albo „nie kochaj snu, abyś nie zubożał”.
Nad portalem widnieje herb Granafeich: lew wspięty ściskający kłos zboża. To gra słów z nazwiskiem, które wywodzono od „granum fert”, czyli „niesie zboże”.
Pałac pojawia się po raz pierwszy w dokumencie z 1565 roku jako dom „wspaniałego” Nicolò Granafeiego. Według rodzinnej tradycji Granafei pochodzili z Konstantynopola, skąd uciekli po zdobyciu go przez Turków, i z Orii przenieśli się do Brindisi.
Inwentarz z 1749 roku wymienia na piętrze salon, kaplicę, a nawet „pokój kobiet”.
W 1862 roku pałac przeszedł na braci Luigiego i Giuseppe Nervegnów, kupców handlujących oliwą, zbożem i winem. Luigi mieszkał tu już jako najemca, a w akcie sprzedaży czytamy, że bardzo się do niego przywiązał.
Giuseppe Nervegna był pasjonatem archeologii i starych monet, konsulem Niemiec i brytyjskim wicekonsulem. Walczył o to, by port w Brindisi był gotowy na przyjęcie Valigia delle Indie i wielkich międzynarodowych szlaków handlowych.
W 1921 roku spadkobiercy sprzedali go Piccolo Credito Cattolico, a w 1930 roku kupiła go gmina, która urządziła w nim siedzibę sądu, działającego tu do 1976 roku. Po dziesięcioleciach zaniedbania został odrestaurowany i ponownie otwarty dla publiczności w 2008 roku, z salami wystawowymi i reprezentacyjnymi gabinetami burmistrza.
Zanim wejdziesz, warto przyjrzeć się fasadzie. Gzymsy dzielą ją na trzy kondygnacje, każde okno jest inne, a cztery maksymy po łacinie udzielają rad przechodniom: „mądra kobieta buduje swój dom, a głupia własnymi rękami go burzy” albo „nie kochaj snu, abyś nie zubożał”.
Nad portalem widnieje herb Granafeich: lew wspięty ściskający kłos zboża. To gra słów z nazwiskiem, które wywodzono od „granum fert”, czyli „niesie zboże”.
Pałac pojawia się po raz pierwszy w dokumencie z 1565 roku jako dom „wspaniałego” Nicolò Granafeiego. Według rodzinnej tradycji Granafei pochodzili z Konstantynopola, skąd uciekli po zdobyciu go przez Turków, i z Orii przenieśli się do Brindisi.
Inwentarz z 1749 roku wymienia na piętrze salon, kaplicę, a nawet „pokój kobiet”.
W 1862 roku pałac przeszedł na braci Luigiego i Giuseppe Nervegnów, kupców handlujących oliwą, zbożem i winem. Luigi mieszkał tu już jako najemca, a w akcie sprzedaży czytamy, że bardzo się do niego przywiązał.
Giuseppe Nervegna był pasjonatem archeologii i starych monet, konsulem Niemiec i brytyjskim wicekonsulem. Walczył o to, by port w Brindisi był gotowy na przyjęcie Valigia delle Indie i wielkich międzynarodowych szlaków handlowych.
W 1921 roku spadkobiercy sprzedali go Piccolo Credito Cattolico, a w 1930 roku kupiła go gmina, która urządziła w nim siedzibę sądu, działającego tu do 1976 roku. Po dziesięcioleciach zaniedbania został odrestaurowany i ponownie otwarty dla publiczności w 2008 roku, z salami wystawowymi i reprezentacyjnymi gabinetami burmistrza.